ஹபீபி திரை விமர்சனம்: இஸ்லாமிய வாழ்வியலைச் சொல்லும் நேர்மையான முயற்சி
தமிழ் சினிமாவில் இஸ்லாமியக் கதாபாத்திரங்கள் என்றாலே, ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டகத்திற்குள் அடைக்கப்படுவது நீண்டகாலமாகத் தொடரும் வழக்கமாகும். ஒன்று அந்த கதாபாத்திரம் முழுக்க முழுக்க எதிர்மறையான பிம்பத்துடனோ, அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட நேர்மறையான பிம்பத்துடனோ மட்டுமே காட்டப்படும். இத்தகைய ஸ்டீரியோடைப் பிம்பங்களை உடைத்து, தமிழ் முஸ்லிம்களின் அசல் வாழ்வியலையும், கலாச்சார விழுமியங்களையும், அவர்களின் அன்றாட இன்ப துன்பங்களையும் மிக நெருக்கமாகவும், எதார்த்தமாகவும் திரையில் கொண்டு வந்திருக்கிறது மீரா கதிரவன் இயக்கியுள்ள ‘ஹபீபி’ திரைப்படம்.
கதைக் களம்
திருநெல்வேலி மாவட்டம் கடையநல்லூர் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் யூசுப் (கஸ்தூரி ராஜா). இயந்திரங்களின் வருகையால் தனது பாரம்பரிய நெசவுத் தொழில் முற்றிலும் அழிவின் விளிம்பிற்குச் சென்ற நிலையிலும், தனது மகன் அபுதாஹிர் (ஈஷா) அந்தத் தொழிலைத் தொடர்ந்து முன்னெடுப்பார் என்று பிடிவாதமாக நம்பும் ஒரு வயதான நெசவாளர் அவர். மறுபுறம், அபுதாஹிர் அதே சமூகத்தில் சற்று உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருக்கும் நிலோபரின் (மாளவிகா மனோஜ்) மீது காதலில் விழுகிறார். காலப்போக்கில் குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக, பாரம்பரியத் தொழிலைக் கைவிட்டு வெளிநாட்டு வாழ்க்கையை நோக்கி அபுவின் குடும்பம் புலம்பெயர்கிறது. இதன்பிறகு அபுவின் காதல் என்னவானது என்பதே படத்தின் கதையோட்டம்.
இயல்பான சித்தரிப்பு
இப்படம் அந்த மக்களின் வாழ்வியலை மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது. திருநெல்வேலி வட்டார மொழியுடன் முஸ்லிம்கள் பயன்படுத்தும் அரபு வார்த்தைகளும் கலந்து பேசப்படும் விதம், படத்தின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரிக்கிறது. திருமணச் சடங்குகள், ஜனாஸா தொழுகை, உளூ செய்வது, பாங்கு சொல்வது போன்ற இஸ்லாமியக் கலாச்சாரக் கூறுகள் எந்தவித பாசாங்கும் இன்றி திரையில் நேர்த்தியாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, பிரிவின் வலியை ஆடியோ கேசட்டுகள் மூலம் பகிர்ந்து கொள்ளும் காட்சி உணர்வுப்பூர்வமானது.
நடிப்பு மற்றும் தொழில்நுட்பம்
கஸ்தூரி ராஜா, பாரம்பரியத் தொழிலை விடாத பிடிவாதமான தந்தையாகவும், மகனுக்காகக் கலங்கும் நெகிழ்வான மனிதராகவும் அழுத்தமான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். ஈஷா தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரத்தைச் சரியாகச் செய்துள்ளார். பர்தா அணிந்தபடி பெண்ணுரிமை, மார்க்சியம் பேசும் பெண்ணாக வரும் தனஸ்ரீ சுதாகரன் கவனம் ஈர்க்கிறார். படத்தின் பலம் சாம் சி.எஸ்-ன் பின்னணி இசை, இது உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. மகேஷ் முத்துசாமியின் ஒளிப்பதிவு, 90-களின் கடையநல்லூர் மண்ணையும், அதன் எதார்த்தமான மனிதர்களையும் நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
குறைகளும் நிறைகளும்
படத்தில் திரைக்கதையின் வேகம் பல இடங்களில் தொய்வடைவது குறையாகத் தெரிகிறது. பல தருணங்களில் படம் ஒரு மெகா சீரியல் பாணியிலேயே நகர்கிறது. குடும்பத்தின் நாற்பது ஆண்டு காலப் பயணத்தை இரண்டரை மணி நேரத்தில் சொல்லும்போது, பார்வையாளர்களை அந்தப் பாத்திரங்களோடு முழுமையாக ஒன்றிணைய வைக்கத் தவறிவிட்டது. அரசியல் மற்றும் சமூகக் கூறுகளை இன்னும் ஆழமாகப் பேசியிருக்கலாம்.
இருப்பினும், தமிழ் சினிமாவில் இதுவரை பேசப்படாத, தொடத் தயங்கிய ஒரு களத்தைத் துணிச்சலுடன் கையில் எடுத்து, அதை எந்தவித மேற்பூச்சுகளும் இன்றி நேர்மையாகப் பதிவு செய்துள்ள மீரா கதிரவனின் முயற்சியைப் பாராட்டலாம். வழக்கமான வணிகத் திரைப்படங்களுக்கு மத்தியில், இஸ்லாமிய வாழ்வியலை இயல்பாகப் பேசும் இப்படம் தாராளமாக வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒரு முயற்சி.
