திருப்பரங்குன்றம் கார்த்திகை தீபம் – இந்துக்களின் உரிமை, சவால்கள்
திருப்பரங்குன்றம் மலை உச்சியில் கார்த்திகை தீபம் ஏற்றுவது இந்துக்களின் பாரம்பரிய வழக்கம். ஆனால், தங்களின் நம்பிக்கையையும் சடங்குகளையும் நிறைவேற்றுவதற்கே நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருப்பது சோககரமானதும் முரணானதுமான சூழல். சட்டப்போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்ற பிறகும், சொந்த நாட்டில் சொந்த இடத்தில் எளிய, அமைதியான சடங்குகளை கூட இந்து பக்தர்கள் செய்ய முடியாத நிலை உருவாகியுள்ளது. உண்மையில் அவர்களுக்கு அரசமைப்பு சாசனத்தின் நீதி கிடைத்துள்ளதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்ற மதுரை கிளை, தீபத்தூணில் தீபமேற்றும் உரிமையை உறுதி செய்துள்ளது. முதலில் தனி நீதிபதி, பின்னர் இரு நீதிபதிகள் அமர்வு மூலமாகவும் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. சட்டரீதியாக வெற்றி பெற்றிருந்தாலும், விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என நிர்ப்பந்திக்கப்படுவது வேதனையானது.
சமய விழாக்கள் குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டுமே நடைபெற வேண்டும்; அவற்றை மாற்ற முடியாது. கார்த்திகை தீபத்தின் அந்த புனித நொடி இழக்கப்பட்டுவிட்டது. காரணம், இந்துக்களிடம் எப்படி வேண்டுமானாலும் நடந்துகொள்ளலாம் என்ற எண்ணம். அரசாங்கம், அதிகாரிகள், அரசுசாரா அமைப்புகள், போலி அறிவுஜீவி குழுக்கள் என பல்வேறு வடிவங்களில் இந்துக்களே இழப்பைச் சந்திக்கின்றனர். நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் இருந்தபோதும், மீண்டும் மீண்டும் நிராகரிப்புகள் நிகழ்கின்றன. இதனால், கோயில்களையும் சடங்குகளையும் பாதுகாக்க தனி சனாதன தர்ம பாதுகாப்பு வாரியம் தேவை என்பதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.
சில குழுக்கள் இந்து பாரம்பரியங்களையும் சடங்குகளையும் நையாண்டி செய்வது வழக்கமாகியுள்ளது. இதேபோல் மற்ற சமயத்தினரிடம் அவர்கள் நடப்பார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்திய அரசமைப்பு சாசனத்தின் 25வது பிரிவு வழங்கியுள்ள சமய சுதந்திரம் அடிப்படை உரிமை. ஆனால் அது இந்துக்களுக்கு பெயரளவுக்கான உரிமையாகிவிடுமா? காவல்துறை, மாவட்ட ஆட்சியர் ஆகியோர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை புறக்கணிக்க முடியுமா?
உயர் நீதிமன்றம் தீபமேற்றுவது பிரச்சினை ஏற்படுத்தாத சமயக் கடமை என்று உறுதி செய்த நிலையில், அதை சமூக நல்லிணக்கத்துக்கான அச்சுறுத்தல் என யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்? எந்த சட்ட அடிப்படையில் அந்த முடிவுக்கு வந்தார்கள்? இந்து அறநிலையத் துறை தொடர்ந்து பக்தர்களின் நலனுக்கும் கோயில் பாரம்பரியத்துக்கும் எதிராக செயல்படுவது எவ்வாறு?
சமயப் பிரச்சினைகள் எழும்போது, அபிரகாம் மதத்தவர்களைப் போல ஒற்றுமையுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதை இந்துக்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சாதி, மொழி சார்ந்து பிரிந்துகிடக்கும் வரை, இந்து சமயத்தின் மீது நையாண்டி, அவமானம், பழிதூற்றுதல் தொடரும். அறத்தின் அடிப்படையில் குறைந்தபட்ச பொதுத் திட்டத்தின் கீழ் ஒன்றுபடாவிட்டால், “இந்து” என்கிற உணர்வுநிலையே இழக்கப்படும்.
சொந்த மண்ணில் நேரும் அவமானங்களுக்கு எதிராக, காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை, காமாக்யா முதல் துவாரகா வரை இந்துக்கள் விழித்தெழும் நாள் வரும் என நம்பப்படுகிறது.
